Column: Thijs Eradus

“Ik werk nu 27 jaar met dak- en thuislozen in Eindhoven. Dat begon bij Novadic, in de nachtopvang. Het beeld van een dakloze was toen: lange baard, blik bier en aan de drugs. Later zag ik die doelgroep veranderen. Naar meer mensen met minder grote problemen. Maar de zorg bleef voor iedereen hetzelfde. Dat klopte in mijn ogen niet. Daardoor heb ik 12 jaar geleden Springplank opgezet. Hier staan werk, wonen en een persoonlijke route voorop. Daarin werken we samen met grote bedrijven, aannemers en woningcorporaties.

Wat ik toen dacht, zie ik nu ook: zo’n 80% van de mensen die nu dakloos wordt, is redelijk zelfredzaam, maar heeft het vertrouwen in zichzelf of de samenleving verloren. Dit is vaak de woningcorporatiedoelgroep. Vroeger hadden deze mensen een vaste baan bij Philips of DAF. Maar nu is er een wereldeconomie en bepalen aandeelhouders de productie. Meer productie? Dan kun je komen werken. Minder productie? Dan kun je weer een uitkering aanvragen. En dat gaat lang niet altijd goed.

Vooral hierdoor zijn er meer mensen dakloos dan ooit. Er zijn meer tijdelijke woonplekken nodig. In Eindhoven komen er zeker 150 woonplekken bij, verspreid over verschillende buurten. Hier hebben we met de gemeente  en woningcorporaties naar gekeken. In de Cyclamenstraat in Stratum komt een groepswoning voor 19 ex-daklozen. Maar de buurt is in opstand, want ‘oh nee, er komen TBS’ers!’. Terwijl de meesten geen zware problemen hebben en gewoon werken. Maar het verkeerde, enge beeld van daklozen heerst nog.

Dat komt vooral door ons, de zorg en hulpverlening. We hadden al véél eerder moeten delen dat dit beeld niet meer klopt. Ook hadden we samen met de gemeente buurten mee moeten nemen in de woonopgave. We hadden al vooraf de verbinding moeten zoeken met bewoners. Hen moeten informeren en bevragen: ‘wat zijn goede locaties? Hoe pakken we dit aan?’ Nu zijn bijna alle locaties al aangewezen. Daar baal ik van, maar het moest snel. Want als we nu nog de gesprekken zouden voeren, moeten we tentjes uitdelen aan dak- en thuislozen. Zo overvol zit de opvang.

Uiteindelijk gaat het om de vraag: hoe gaan we met mensen om? Dat geldt voor ons, in de woon- en zorgopgave. Maar ook voor bedrijven in de wereldeconomie. Met een stabiel inkomen was 80% van de daklozen niet dakloos geweest. Deze vraag moeten we onszelf vaker stellen.”